ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ!

Φτάνω στον σιδηροδρομικό σταθμό. Πολύς κόσμος μαζεμένος. Η ώρα είναι 8:15. Είμαι ψυχολογικά έτοιμος για ένα διαφορετικό ταξίδι. Φωνές ζωηρές από το πλήθος. Ένα ανθρωπομάνι συγγενών και φίλων που αποχωρίζονται τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αυτές τις στιγμές όλα τα συναισθήματα περνούν από μπροστά μου. Η διακύμανση τους είναι γρήγορη. Όλα γίνονται σε αυτόν τον σταθμό σαν να 'ναι οι τελευταίες στιγμές.

Το τρένο ξεκινάει στην ώρα του. Εγώ βρίσκομαι με τον Π. Τη στιγμή που αναχωρεί το τρένο κάποια γιαγιά λιποθυμά από τη συγκίνηση του αποχαιρετισμού. Το κουπέ είναι γεμάτο από μελλοντικούς στρατιώτες. Άνθρωποι με πολιτικά ρούχα που σύντομα θα τα βγάλουν για να ντυθούν στο χακί. Θα είναι σε λίγες ώρες έτοιμοι να υποδυθούν έναν ακόμη ρόλο από τους τόσους που μας προμηθεύει η κοινωνία. Οι πολλές τσάντες περιορίζουν τον χώρο και τον κάνουν φοβερά άβολο.

Είναι Σεπτέμβριος του 1992. Είναι η εποχή που οι περισσότεροι διαλέγουν για να πάνε να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία. Υπολογίζουν πως θα περάσουν ένα μόνο καλοκαίρι μέσα στο στρατό και για αυτό προτιμούν να καταταγούν μήνα Σεπτέμβριο.

Το τρένο θα φτάσει στη Θήβα μετά από 7 ώρες. Έχω μαζί μου δυο βιβλία. Μου φαίνεται όμως πως δεν θα μπορέσω να τα διαβάσω. Ο φωτισμός είναι ισχνός και δεν θέλω να κουράσω τα μάτια μου. Έπειτα, δεν με βλέπω να μπορώ να συγκεντρωθώ...