ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΜΕ!!!

Το τρένο είναι παλιό. Κάνει πολλές στάσεις αφού σε ορισμένα σημεία δίνει προτεραιότητα σε άλλα τρένα. Ο θόρυβος που κάνει είναι εκνευριστικός. Οι ώρες γεμίζουν με μικρές συζητήσεις με τον Π. αλλά και με άλλα παιδιά που πάνε να στρατευτούν. Όλοι αναρωτιόμαστε που πάμε; Δυσκολευόμαστε στην ιδέα πως σε λίγες ώρες θα έχουμε καταταγεί. Νιώθω αντιφατικά μέσα μου. Από την μία αισθάνομαι περήφανος γιατί δεν κάνω πίσω στο θέμα της θητείας αλλά και από την άλλη θα κάνω κάτι που δεν μου ταιριάζει.

Η γνώση πως αυτή η περιπέτεια έχει ημερομηνία λήξης με γεμίζει με κουράγιο. Αν όλα πάνε καλά, χωρίς φυλακές και με 17μηνο, θα απολυθώ στις 21 φεβρουαρίου 1995. Πολύ μακρινό μου ακούγεται! Η στρατιωτική θητεία είναι μια κούρσα με τον χρόνο.

Το ταξίδι συνεχίζεται. Μέσα στο τρένο γνωρίζω και άλλα άτομα. Σε όλους κυριαρχεί μια μικρή αγωνία για αυτό που θα συναντήσουν! Σ' όλους; Μπα, ίσως να είναι η δικιά μου διάθεση που το βλέπει έτσι. Ίσως να είναι χαλαροί και να μην πολυσκοτίζονται.

Περνάμε από την περιοχή της Λαμίας. Φτάνουμε στη Θήβα. Ένα μπουλούκι 100 περίπου ατόμων τριγυρνάει άσκοπα στους δρόμους αυτής της μικρής επαρχιακής πόλης. Έχει κρύο. Ένα μαγαζί με τοστ και σάντουιτς είναι ανοιχτό. Καθόμαστε με τον Π. και τρώμε. Μέχρι να ξημερώσει πηγαίνουμε στη ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου. Λαγοκοιμόμαστε. Ευχαριστούμε τον ξενοδόχο. Ξημερώνει. Βρίσκουμε και τους άλλους από τη Θεσσαλονίκη. Πηγαίνουμε όλοι μαζί και πίνουμε καφέ σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης. Συζητάμε για το στρατό. Άραγε τι μας περιμένει; Οι κινήσεις μας θέλουν να αναβάλλουν το χρόνο. Τελικά το παίρνουμε απόφαση. Συμφωνούμε να μπούμε στο κέντρο νωρίς για να ξεμπερδεύουμε και νωρίς. Το στρατόπεδο είναι μακριά και σε ανηφόρα. Το διαπιστώνουμε καθώς διανύουμε την διαδρομή με τα πόδια .Ο αλφαμίτης περιμένει. Μπαίνουμε όλοι μαζί...