ΗΜΙ-ΑΝΑΠΑΥΣΗ!!!

Οι πρώτες μέρες πάντα είναι οι πιο δύσκολες. Είναι μια περίοδος προσαρμογής στους ρυθμούς που επιβάλλει το στρατόπεδο. Τα αυτιά μου βουίζουν από παραγγέλματα. Προσοχή, ημιανάπαυση, μεταβολή ,τριάδες κατά ουλαμούς, καψιμί, λοχίες, ανθυπολοχαγοί, όλα ηχούν παράξενα στα αυτιά μου. Που θα πάει; Θα μάθω στο καινούριο λεξιλόγιο και στην πανηλίθια ιεραρχία! Θα εκπαιδευτώ να στρώνω το κρεβάτι μου και να τεντώνω τα σεντόνια. Να φτιάχνω το φάκελο και να τοποθετώ τις αντιπαθητικές καφέ παντόφλες δίπλα-δίπλα. Κάθε πρωί πρέπει να ξυρίζομαι και να βάφω τις αρβύλες μου που μου πρήζουν τα δάχτυλα. Οι αρβύλες πρέπει να λάμπουν. Βλέπω μερικούς να αφιερώνουν πάρα πολύ ώρα στις αρβύλες τους. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό! Έχω να ξοδέψω αρκετή ψυχική ενέργεια για να αντέξω όλα αυτά που ακούω εδώ μέσα. Δύναμη και κουράγιο χρειάζομαι για να υποφέρω τους στρατόγκαβλους που μας ζητάνε να χτυπάμε προσοχή και να υποχωρεί το έδαφος 10 εκατοστά!!! Όταν ακούω το προειδοποιητικό παράγγελμα για προσοχή θα πρέπει να κάνω σαν να με χτυπάει ηλεκτρικό ρεύμα! Να μην ξεχάσω να βάλω το εθνόσημο στο τζόκευ. Το ένα από τα δύο εθνόσημα το αγοράζουμε! Πολύ καλά! Μέσα στο στρατό νιώθω ένα μικρό και ασήμαντο ανθρωπάκι. Αυτό το επαναλαμβάνουν όλοι. Το είπε και ο διοικητής: Εδώ δεν υπάρχουν άτομα, υπάρχει το σύνολο...