ΕΝΑ, ΔΥΟ , ΕΝ ΔΥΟ!

Aτέλειωτες παρελάσεις κάτω από τον ήλιο. Είναι Οκτώβριος και οι υψηλές θερμοκρασίες μας ταλαιπωρούν! Ουρές στο ένα και μοναδικό τηλεφωνείο για να επικοινωνήσουμε με την οικογένεια μας και τα άλλα αγαπημένα πρόσωπα. Προχτές καθόμουν όρθιος για 4 ολόκληρες ώρες μέσα στο λιοπύρι προκειμένου να τηλεφωνήσω! Περισσότερο με εκνεύριζαν τα μούτρα αυτών που έλεγαν ποιός θα περάσει μέσα για να τηλεφωνήσει. Αυτά τα σκατοφάνταρα είχαν το βλέμμα του κυρίαρχου που καθορίζει τις εξελίξεις! Από τα πλάγια του μπούγιου άφηναν τα κολλητάρια τους να μπούνε!!! Ακόμα και εδώ το μέσο! Άντε στο δίαολο να πάνε!

Μέσα στο τηλεφωνείο έριξα απίστευτο γέλιο! Είχε ένα μαντράχαλο που φώναζε δυνατά και εκλιπαρούσε τη μητέρα του να πάει να τον πάρει! Της έλεγε πως δεν αντέχει να ζήσει άλλο εκεί. Εντάξει ,η αλλαγή του περιβάλλοντος είναι μια δύσκολη κατάσταση. Απλά λίγο τσαμπουκά και πείσμα θέλει! Σκέφτομαι πως είναι αδύνατο αυτό το άτομο να έφτασε σε αυτήν την ηλικία χωρίς να βιώσει δυσκολίες που η λύση τους θα κινητοποιούσε τις βαθύτερες ψυχικές του δυνάμεις! Διαφορετικά, τόσο μαμόθρεφτο!!!

Τώρα έχω να μάθω και τα γαλόνια των ανωτέρων! Αφήστε με στην ησυχία μου ρε! Να μάθω να χαιρετώ με ελαφρά κλίση της παλάμης προς τα μέσα. Ο αντίχειρας , στραβάδι, να είναι κολλημένος και το χέρι τεντωμένο.

Όλους τους ανώτερους που βλέπω πρέπει να τους χαιρετώ! Χαιρετούρες και διαταγές. Θυμάμαι τον Σαρτρ να λέει πως ποτέ του δεν έδινε διαταγές χωρίς να γελάει...