ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, ΣΑΣ ΛΕΩ!!!

Το χέρι να 'ναι σηκωμένο στο τζόκευ του μπροστινού! Να ΄μαστε λεβέντες και με ακμαίο ηθικό στην καθιερωμένη παρέλαση της ορκωμοσίας! Όταν θα περάσουμε μπροστά από το τιμώμενο πρόσωπο θα το κοιτάζουμε με βλοσυρό βλέμμα και με μίσος. Τέτοια μου λένε οι εκπαιδευτές και με φτιάχνουν!

Η πιο συγκινητική στιγμή κατά τα λεγόμενα του διοικητή είναι η ορκωμοσία. Τελευταίες δουλειές για τον ευπρεπισμό του στρατοπέδου. Να δείξουμε σε όλο τον κόσμο που θα μας επισκεφτεί πως είμαστε ένα περιποιημένο και οργανωμένο στρατόπεδο νεοσυλλέκτων.

Κατά την διάρκεια της πολύωρης ορθοστασίας ,στις πρόβες , έχουμε λιποθυμίες. Κάποιοι στρατιώτες κουράζονται και πέφτουν. Τα ασθενοφόρα τους παραλαμβάνουν. Στην επίσημη τελετή ορκωμοσίας ο στρατηγός καθυστερεί να έρθει. Όλοι σιγομουρμουρίζουμε βρισιές και κατάρες! Ο στρατηγός συμπεριφέρεται σαν ένας φημισμένος τραγουδιστής που αργεί να βγει στη σκηνή για να τραγουδήσει.

"Ζήτω το έθνος", "Ζήτω η πατρίδα", ζήτω τα ηλίθια όπλα που σκοτώνουν ανθρώπους. Κυράτσες που βλέπουν με περηφάνια τους κανακάρηδες τους. Μπορώ να διαισθανθώ πως η μεγαλύτερη ικανοποίηση τους προέρχεται από την θέα της στολής και από την συμμόρφωση των γιών τους σε μια "κανονικότητα" της κοινωνίας! Νιώθω πως αυτό που ενδιαφέρει ,κυρίως, είναι η αίσθηση πως οι γιοι τους δεν διαφέρουν από το σύνολο και τους πολλούς!

Οι γονείς βλέπουν τα παιδιά τους να ορκίζονται πίστη και υποταγή στους νόμους και τα ψηφίσματα του κράτους! Τέτοια ακούνε και αποχωρούν από το στρατόπεδο με ανακούφιση...