ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ*

Σήμερα είναι 9 Οκτωβρίου. Αύριο είναι μέρα εκλογών. Προηγούμενες μέρες πολύ τρέξιμο! Να πάρουμε εξαρτύσεις, όπλα και να φυλάξουμε σκοπιά στο εκλογικό κέντρο. Βρίσκομαι με τρία άλλα άτομα στην Νότια Εύβοια και στο χωριό Μαρμάρι. Το Μαρμάρι είναι μια όμορφη κωμόπολη. Οι πρώτες εντυπώσεις είναι πολύ καλές. Όταν απολυθώ θα ήθελα να ξαναπεράσω από εδώ.

Κοιμόμαστε μέσα στο σχολείο. Δεν με πιάνει ύπνος. Βρίσκω στη βιβλιοθήκη του σχολείου το βιβλίο του MARIO VITI για τον Οδυσσέα Ελύτη και διαβάζω αρκετά.

Επιτέλους τρεις ολόκληρες μέρες έξω από το στρατόπεδο και μαζί με τους πολίτες! Χωρίς αναφορές και αυστηρή τήρηση των ωραρίων! Αύριο ξημερώνει 10 Οκωβρίου και εγώ φυλάω σκοπός στο Β' Γυμνάσιο Μαρμαρίου που είναι καλοδιατηρημένο. Πόσες μέρες έχω στο στρατό; Με την αυριανή φτάνω τις 19! Πάλιωσα!!! Την Τρίτη κλείνω τρεις εβδομάδες. Πόσες έχω ακόμα για να απολυθώ; Καλύτερα να μην το σκέφτομαι...αλλά να που το σκέφτομαι: έχω ακόμα 65 εβδομάδες. Καλύτερα να μετράω το χρόνο σε εβδομάδες και όχι μέρες. Δεν είναι τώρα να τρομάζω με τριψήφιους αριθμούς!!!

Κλείνω το σημειωματάριο. Άρχισα να νυστάζω.

*Τίτλος τραγουδιού από τους EX HUMANS (Δίσκος: ΑΝΩΦΕΛΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ)

ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ..ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ!

Η ανοργανωσιά στο στρατό είναι παροιμιώδης. Όλα γίνονται την τελευταία στιγμή όχι γιατί θέλουν να μας κάνουν καψόνι αλλά γιατί δεν ξέρουν τι τους γίνεται στην κυριολεξία! Βαριέμαι απίστευτα τις τυποποιημένες φράσεις από τους φαντάρους: "Πας καλά ρε νέος;", "Τα πήρα στο κρανίο", "Μεγάλε". Σιχαίνομαι ό,τι είναι τυποποιημένο. Είμαι υπέρ της εφεύρεσης . Να εφεύρουμε καινούριους τρόπους επικοινωνίας και συμπεριφοράς.

Πριν λίγο έγινε η υποστολή της σημαίας. Στεκόμασταν όρθιοι, ακίνητοι και χαιρετούσαμε. Ένα άγημα πήρε τη σημαία με επιβλητικές κινήσεις. Όλα τόσο τελετουργικά, όλα μα όλα τόσο ηλίθια! Ο άνθρωπος έχει την σιχαμερή ιδιότητα να προσαρμόζεται και να συνηθίζει την βλακεία όπου και αν κάνει θραύση αυτή! Την εσωτερικεύει και την θεωρεί σαν κάτι φυσικό.

Στο θάλαμο υπάρχουν παιδιά με τα οποία μπορώ να κάνω κάποιες συζητήσεις που με ωφελούν. Οι ερωτήσεις για τον τόπο καταγωγής είναι από τις πιο δημοφιλείς! Παρατήρησα πως όσοι είναι από Βόρεια Ελλάδα αναφέρουν σαν πατρίδα τους τη Θεσσαλονίκη!!! Δεν θέλουν να πουν πως είναι από χωριά ή μικρές επαρχιακές πόλεις!

"ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ"

Το στρατόπεδο έχει πνεύμα παιδικής χαράς! Μετά την ορκωμοσία έχει βολές με κάτι παλιοντούφεκα! Σε μια βολή κόντεψα να κόψω το δάχτυλο μου από το κλείστρο.

Κάνουμε πορεία τεσσάρων χιλιομέτρων. Έχει πολλή ζέστη. Κάποιοι φαντάροι είμαι σίγουρος πως θα μιλήσουν για περισσότερα χιλιόμετρα. Ήρθαν στο στρατό για να γίνουν ήρωες! Είναι οι γνωστές κότες που σε περίοδο ειρήνης μιλάνε για τα κατορθώματα τους, ενώ σε περίοδο πολέμου είναι οι πρώτοι που την κοπανάνε! Α, να χαθούν τα ψώνια!

Συσσίτιο με αμφιβόλου ποιότητας φαγητό! Σιγά μην ταίζουν τα φαντάρια με καλό φαγητό! Μας έκαναν εμβόλια και αντέχουμε τα πάντα!!! Σε κάθε γωνιά βλέπω και ένα ποντίκι ψόφιο. Από κάτω από το παλιό στρατόπεδο πρέπει να υπάρχουν χιλιάδες τρωκτικά! Προχτές, περιμένοντας στη σειρά για να φάω, πέρασε από δίπλα ένα ποντίκι! Έχουν αποθρασυνθεί! Εξοικειώθηκαν τόσα χρόνια με την παρουσία των στρατιωτών! Εγώ λέω να τα βαφτίσουμε και να αρχίσουμε να τα φωνάζουμε με τα ονόματά τους!!!

Χτες τα μισά παιδιά από τον θάλαμο τρέχανε στις τουαλέτες με διάρροια. Το τσιρλιπιπί τους έπιασε όλους την ίδια περίπου ώρα. Κατά τις 2 με 3 τα ξημερώματα οι θαλαμοφύλακες έβλεπαν κάμποσο κόσμο να σηκώνεται και να φεύγει σφαιράτος στις τουαλέτες. Φάγανε μακαρόνια με σάλτσα και κιμά. Τι από αυτά τους πείραξε, κανείς δεν ξέρει! Εγώ με τον Π. σταθήκαμε τυχεροί. Πήγαμε να φάμε και είδαμε πολύ κόσμο να περιμένει. Βαρεθήκαμε και γυρίσαμε πίσω στην πυροβολαρχία!

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, ΣΑΣ ΛΕΩ!!!

Το χέρι να 'ναι σηκωμένο στο τζόκευ του μπροστινού! Να ΄μαστε λεβέντες και με ακμαίο ηθικό στην καθιερωμένη παρέλαση της ορκωμοσίας! Όταν θα περάσουμε μπροστά από το τιμώμενο πρόσωπο θα το κοιτάζουμε με βλοσυρό βλέμμα και με μίσος. Τέτοια μου λένε οι εκπαιδευτές και με φτιάχνουν!

Η πιο συγκινητική στιγμή κατά τα λεγόμενα του διοικητή είναι η ορκωμοσία. Τελευταίες δουλειές για τον ευπρεπισμό του στρατοπέδου. Να δείξουμε σε όλο τον κόσμο που θα μας επισκεφτεί πως είμαστε ένα περιποιημένο και οργανωμένο στρατόπεδο νεοσυλλέκτων.

Κατά την διάρκεια της πολύωρης ορθοστασίας ,στις πρόβες , έχουμε λιποθυμίες. Κάποιοι στρατιώτες κουράζονται και πέφτουν. Τα ασθενοφόρα τους παραλαμβάνουν. Στην επίσημη τελετή ορκωμοσίας ο στρατηγός καθυστερεί να έρθει. Όλοι σιγομουρμουρίζουμε βρισιές και κατάρες! Ο στρατηγός συμπεριφέρεται σαν ένας φημισμένος τραγουδιστής που αργεί να βγει στη σκηνή για να τραγουδήσει.

"Ζήτω το έθνος", "Ζήτω η πατρίδα", ζήτω τα ηλίθια όπλα που σκοτώνουν ανθρώπους. Κυράτσες που βλέπουν με περηφάνια τους κανακάρηδες τους. Μπορώ να διαισθανθώ πως η μεγαλύτερη ικανοποίηση τους προέρχεται από την θέα της στολής και από την συμμόρφωση των γιών τους σε μια "κανονικότητα" της κοινωνίας! Νιώθω πως αυτό που ενδιαφέρει ,κυρίως, είναι η αίσθηση πως οι γιοι τους δεν διαφέρουν από το σύνολο και τους πολλούς!

Οι γονείς βλέπουν τα παιδιά τους να ορκίζονται πίστη και υποταγή στους νόμους και τα ψηφίσματα του κράτους! Τέτοια ακούνε και αποχωρούν από το στρατόπεδο με ανακούφιση...

ΕΝΑ, ΔΥΟ , ΕΝ ΔΥΟ!

Aτέλειωτες παρελάσεις κάτω από τον ήλιο. Είναι Οκτώβριος και οι υψηλές θερμοκρασίες μας ταλαιπωρούν! Ουρές στο ένα και μοναδικό τηλεφωνείο για να επικοινωνήσουμε με την οικογένεια μας και τα άλλα αγαπημένα πρόσωπα. Προχτές καθόμουν όρθιος για 4 ολόκληρες ώρες μέσα στο λιοπύρι προκειμένου να τηλεφωνήσω! Περισσότερο με εκνεύριζαν τα μούτρα αυτών που έλεγαν ποιός θα περάσει μέσα για να τηλεφωνήσει. Αυτά τα σκατοφάνταρα είχαν το βλέμμα του κυρίαρχου που καθορίζει τις εξελίξεις! Από τα πλάγια του μπούγιου άφηναν τα κολλητάρια τους να μπούνε!!! Ακόμα και εδώ το μέσο! Άντε στο δίαολο να πάνε!

Μέσα στο τηλεφωνείο έριξα απίστευτο γέλιο! Είχε ένα μαντράχαλο που φώναζε δυνατά και εκλιπαρούσε τη μητέρα του να πάει να τον πάρει! Της έλεγε πως δεν αντέχει να ζήσει άλλο εκεί. Εντάξει ,η αλλαγή του περιβάλλοντος είναι μια δύσκολη κατάσταση. Απλά λίγο τσαμπουκά και πείσμα θέλει! Σκέφτομαι πως είναι αδύνατο αυτό το άτομο να έφτασε σε αυτήν την ηλικία χωρίς να βιώσει δυσκολίες που η λύση τους θα κινητοποιούσε τις βαθύτερες ψυχικές του δυνάμεις! Διαφορετικά, τόσο μαμόθρεφτο!!!

Τώρα έχω να μάθω και τα γαλόνια των ανωτέρων! Αφήστε με στην ησυχία μου ρε! Να μάθω να χαιρετώ με ελαφρά κλίση της παλάμης προς τα μέσα. Ο αντίχειρας , στραβάδι, να είναι κολλημένος και το χέρι τεντωμένο.

Όλους τους ανώτερους που βλέπω πρέπει να τους χαιρετώ! Χαιρετούρες και διαταγές. Θυμάμαι τον Σαρτρ να λέει πως ποτέ του δεν έδινε διαταγές χωρίς να γελάει...

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ!

Εδώ μέσα δεν υπάρχει προσωπικότητα. Υπάρχει μια άχαρη πειθαρχία που επιβάλλεται έξω από μένα. Ποια είναι η ζωή των καραβανάδων έξω από το στρατόπεδο; Εδώ μέσα αποκτούν αξία; Μου την βαράει ακόμα η τρισάθλια ομοιομορφία. Κοντό μαλλί, ίδια ρούχα. Κανείς δεν ξεχωρίζει. Ο διοικητής μας κάνει κηρύγματα ευγένειας και την ίδια στιγμή μας αποκαλεί "κοπρόσκυλα"!

Σαν να βρίσκομαι σε μια αίθουσα αναμονής. Όλα γίνονται σε ανύποπτο χρόνο. Πήγα προχτές τα ρούχα στην μοδίστρα και πλήρωσα πεντακοσάρικο! Είμαι υποχρεωμένος να το κάνω. Χτες έβγαλα φωτογραφία για την ταυτότητα. Υπήρχε ένας απίστευτος συνωστισμός στο ΚΑΨΙΜΙ. Σπρωξιές ,εκνευρισμός και διαξιφισμοί. Όλα μια προχειρότητα! Πλήρωσα 800 δραχμές για να τραβήξω όλο αυτό το ζόρι! Τόση είναι η τιμή για την φωτογραφία.

Οι τουαλέτες είναι βρώμικες και σπασμένες. Τις καθαρίζουμε και συνέχεια είναι βρώμικες. Το ντουζ είναι με κρύο νερό. Παρακαλώ να μην κοπεί το νερό. Σκληραγωγία ο στρατός ή όπως λέει και ο διοικητής: "Μην φοβάστε, από το στρατό θα βγείτε πιο υγιείς"! Σας ευχαριστούμε κύριε διοικητά που σκεφτόσαστε τόσο πολύ για την υγεία μας...

ΗΜΙ-ΑΝΑΠΑΥΣΗ!!!

Οι πρώτες μέρες πάντα είναι οι πιο δύσκολες. Είναι μια περίοδος προσαρμογής στους ρυθμούς που επιβάλλει το στρατόπεδο. Τα αυτιά μου βουίζουν από παραγγέλματα. Προσοχή, ημιανάπαυση, μεταβολή ,τριάδες κατά ουλαμούς, καψιμί, λοχίες, ανθυπολοχαγοί, όλα ηχούν παράξενα στα αυτιά μου. Που θα πάει; Θα μάθω στο καινούριο λεξιλόγιο και στην πανηλίθια ιεραρχία! Θα εκπαιδευτώ να στρώνω το κρεβάτι μου και να τεντώνω τα σεντόνια. Να φτιάχνω το φάκελο και να τοποθετώ τις αντιπαθητικές καφέ παντόφλες δίπλα-δίπλα. Κάθε πρωί πρέπει να ξυρίζομαι και να βάφω τις αρβύλες μου που μου πρήζουν τα δάχτυλα. Οι αρβύλες πρέπει να λάμπουν. Βλέπω μερικούς να αφιερώνουν πάρα πολύ ώρα στις αρβύλες τους. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό! Έχω να ξοδέψω αρκετή ψυχική ενέργεια για να αντέξω όλα αυτά που ακούω εδώ μέσα. Δύναμη και κουράγιο χρειάζομαι για να υποφέρω τους στρατόγκαβλους που μας ζητάνε να χτυπάμε προσοχή και να υποχωρεί το έδαφος 10 εκατοστά!!! Όταν ακούω το προειδοποιητικό παράγγελμα για προσοχή θα πρέπει να κάνω σαν να με χτυπάει ηλεκτρικό ρεύμα! Να μην ξεχάσω να βάλω το εθνόσημο στο τζόκευ. Το ένα από τα δύο εθνόσημα το αγοράζουμε! Πολύ καλά! Μέσα στο στρατό νιώθω ένα μικρό και ασήμαντο ανθρωπάκι. Αυτό το επαναλαμβάνουν όλοι. Το είπε και ο διοικητής: Εδώ δεν υπάρχουν άτομα, υπάρχει το σύνολο...